Я пчала
Я бачыла,
Як плача баба,
У якой адняло мову.
Нібы выцірае
Мокрымі газетамі
Вымытае шкло.
Я пчала
Тры дні
Карова плача
Па адабараным цяляці.
Тры дні плача,
А потым забывае,
Нібы і не было.
Я пчала
Я бачыла.
Я пчала
Я бачыла
Жыццё паміж
Аконнымі рамамі.
Ад шкла да шкла
Я пчала.
Какаін.
Ты такі хударлявы,
Бо ўжываеш какаін.
Праз гадзіну
Мы разганяем твой “Бьюік”
Па М1 так,
Што з неба кокс
Сыплецца проста на лабавое.
—Каін.
Бацькоў накрыла,
І яны далі мне імя Каін.
Распавядаеш ты,
Пакуль левай
Трымаеш стырно,
А правай шнарыш у бардачку,
Шукаючы, чым запаліць.
—Шнары.
Адкуль яны,
Усе твае гэтыя шнары?
Пытаюся я,
Разразаючы тваім нажом
Свае джынсы
(Спадзяюся, гэта адзіныя парэзы,
Што застануцца пасля цябе).
—Авель.
Самы вялікі
Пакінуў Авель.
—Баліць?
— Ніколі не пытайся,
Ці Каіну баліць.
Ніколі.
Ева валодае
Прасторай сілы.
Калі ёй баліць горла,
Яна ідзе на Бабіну гару
І гарох там таўчэ, і лён трэ.
Ева валодае
Прасторай любові.
Калі ёй баліць рабро,
Яна ідзе на Перунову гару
І гаворыць там замовы.
Ева валодае
Прасторай дзіваў.
Калі ёй баляць вочы,
Яна ідзе на Дзявочую гару
І сыпле ў іх дробны пясок.
Ева валодае
Прасторай руху.
Калі ёй баляць ногі,
Яна ідзе на Авідаву гару
І душыць там вінаград.
Ева валодае
Прасторай жыцця.
Калі ёй баліць жывот,
Яна ідзе на Богаву гару
І нараджаецца там наноў.
Старая сівая
Ссохлая жанчына
Глядзіць на мяне.
— Вы мяне пазнаяце?
— Я не хачу.
Яна не прызнае
Ува мне родзічку,
І думка пра тое,
Што яна прыняла
Мяне за смерць,
Вельмі палохае.
Мне робіцца невыносна
Шкада яе,
Але адзінае,
На што здольная я —
Гэта правесці далонню
Па сівых валасах
Колькі разоў.
Ледзь чутна
Кажа яна:
— Мамачка, я баюся.
Але гэта ў ёй
Прамаўляе маленькае
Дзяўчо,
Якое не ведае,
Чаго яно больш баіцца:
Баіцца жыцця
Ці памерці баіцца.
І ў гэты момант
Мы мяняемся з ёю
Месцамі.
Пад ейнай сухою рукою
Сівеюць мае валасы.
Вясна гола перапала.
Паласкала горам горла,
З рабіны горкай і снегу
Зрабіла пацеркі.
Перабірай іх і цярпі,
Перабірай і цярпі.
Упершыню я ўбачыла цябе праз кішэннае люстэрка:
Я тады фарбавала вусны чырвонай памадай.
А потым ты дэкламаваў свае вершы,
А я дэкадавала твой погляд.
У вачах я прачытала жаданне:
Заняцца са мною сексам,
Пасля запаліць,
Потым,
Калі пашанцуе,
Яшчэ раз заняцца,
І яшчэ запаліць…
Пасля патушыць недапалак і закахацца ў мяне,
Ажанніца са мной, пабудаваць дом і вырасціць сына.
Далібог, я бачыла гэта ў тваім позірку…
Адзіную белую ружу, якую трымаў у руках,
Ты падараваў нейкай малалетцы,
А я ў прыбіральні пакідала сваю чырвоную памаду
На плячы ў сяброўкі, не разумеючы,
А як жа секс, дом і сын?...
Танцуй, маленькая чараўніца,
І хай нават прынцы паэтаў
Перад табой лягуць ніцма!
Танцуй, праставалосая бестыя,
А іхнія зайчыкі і заінькі
Хай сабе павесяцца!
Трывож іх прарэхі,
Выгінаючы белую спіну.
Чуеш, у зале прабегла рэхам:
“Блудніца…”
А ты не зважай,
Ты танцуй, чырвоная чараўніца!
Сукенкай сваёй ядвабнай
Прываблівай.
Танцуй, пазіраючы зверху на іх:
Айсідор Дункан павінна хапіць на ўсіх!
Седзячы ў супрацьлеглых кутах,
Мы спачатку моўчкі пазіраем адно на аднаго.
Праз некаторы час мы пачынаем звыкацца
З нашай прысутнасцю,
Усё ж такі Нам тут жыць разам…
А ўжо на другім тыдні
Мы пачынаем ссоўваць ложкі.
Спачатку так,
Каб было магчыма трымацца за рукі,
Але паступова мы прысоўваем нашыя ложкі
Адзін да аднаго вельмі шчыльна.
У хуткім часе мы можам заснуць
Толькі абняўшыся. І чым далей,
Тым мацнешыя робяцца нашыя абдоймы.
Начамі я адчуваю,
Як мне цяжка дыхаць праз тое,
Што ты абдымаеш мяне вельмі моцна.
Потым высвятляецца,
Што не так ужо і проста вызваліцца,
А тым часам мне робіцца
Усё больш горача і ўсё цяжэй дыхаецца.
І вось я выбіраюся з ложка,
Іду на кухню і наталяю смагу тым, што ёсць:
Чырвоным віном з адкаркаванай пляшкі.
Проста так, з рыльца.
Босая, у адных майтках ды станіку,
З бутэлькай віна ў руцэ я выходжу з пакоя,
Каб больш сюды ніколі не вярнуцца,
Замыкаючы за сабой усе магчымыя замкі.
Я выкідаю ключы.
На ўсялякі выпадак.
Што ні кажы,
А ацтэкі ведалі жыццё.
Нават іхні бог, што апякуецца творчасцю,
Сядзіць на троне з марыхуаны.
Час ад часу
Сваімі белымі тонкімі пальцамі
Адрывае каліўца,
Размінае яго,
Падносіць да носа,
Глыбока ўдыхае пах,
Кідае пакамечанае каліўца ў рот
І доўга ганяе яго языком
Ад шчакі да шчакі,
Хвіліну сядзіць задуменны,
Сплёўвае.
І так гэты ацтэкаўскі бог
Сядзіць усё сваё бясконцае жыццё:
Адрывае і сплёўвае,
Адрывае і сплёўвае…
Марыі Пушкінай
Калі-небудзь я напішу
Верш пра хлебаробаў.
Там будзе рэалістычна выпісаны
Вобраз хлебароба,
Ягоныя пот і кроў,
Там будзе пра жытнёвы колас,
Матуліны рукі, дзяжу
І маленькае зярнятка, што стала хлебам.
Калі-небудзь я абавязкова
Напішу верш пра хлебаробаў.
Але мне чамусьці,
Усё часцей і часцей,
Думаецца пра тыя зярняты,
Што не здолелі прарасці.
Хтосьці ўвесну шчодра рассеяў
Тысячы тысяч зярнят.
Паводле падлікаў дзяржаўнай статыстыкі
33% з іх не далі парасткаў.
І вось ляжыць яно ў зямлі,
І так яму горка і крыўдна,
Што яно пачынае плакаць.
Зерне плача.
На самоце я часта чую
Гэты плач.
Так плача безвыходнасць.
Безвыходнасць, абцяжараная зямлёю.
