* * * Стосам блытаных ліній...
* * * Не кідай, будзь са мной, жыві, пачуцце-нежыць...
* * * Неба лікуе...
* * * Сатлелі травы нашага юнацтва...
* * * Першая кропля па выпуклым шкле...
* * * Дзень паўпрылёг на горад і раку...
* * * Сцяжкаю да прыпынку...
* * * Дымам на веі клеіцца стома...
* * * Ноч пяе дыханнем тваім...
* * * Ліпнёвы надвячорак прыкідваецца днём...
* * * Вечар пахне лісцём і пылам...
* * * У любой цеплыні на хвіліну здарыцца змрочна...
Плён
* * * Студня на выспе пяску...
* * * Ты багатай зрабіў мяне...
* * * Паблякла неба, звітае смугой...
* * * плыў дождж над горадам...
* * * Стрыжоў і ластавак мае...
* * * Я за цябе старэй - на той спакой...
* * * У акне дзявочай спальні...
* * * Скупое сонца п'юць бакамі гмахі...
* * * Ляніва, быццам адэсісты, вып'юць кавы...
* * * Праполка...
* * * - Здурнела! Сорам на вачах губляеш!..
* * * Май. Дождж ішоў...
* * * Неба ў бляску сляпучым стыгне...
* * * На могілках старых з-пад голых вербаў ніцых...
* * * Холад чаромхі, туману, раскрытае рамы...
* * * Ліпень. Здымкі начныя...
* * * Ад мастака - партрэту...
* * * Сон стане сродкам ізноў, як наяве, убачыць...
* * * Мяне не слухаюцца рыфмы...
* * * З ціхім шасценнем, бы кнігі старонкі...
* * * Звечарэла. Сонна ў пакоі...
Быў канец лютага
* * * Жыццё; і ў ім - хрупасткасць і надрыў...
* * * Хто б сказаў - каханне маё...
* * * Туман ярам... Плятуцца стужкі туману...
* * * Неба весняе - ясны німб...
* * * Цераз якую муку вызнаем...
* * * А у Цябе няма імя...
* * * Сёння ў небе імжыцца...
* * * Апала лісце. Месяц лістапад...
* * * Над цёплым пылам сходаў...
* * * Многа зімаў прайшло...
* * * На сто дарог вакол ляжыць разбухлая зямля...
* * * Ёсць веліч у старых закінутых мурах...
* * * А з бяроз - па адным - ападаюць лісты...
* * * Мокрае, шэрае неба радзімы - ды вочы...
* * * Лёгкі голас, лёгкі кашаль, лёгка ў такт...
* * * Падлетак! Вусны горкія твае...
* * * Прыйдзі... Зялёны змрок у пакоі...
* * * Перакулены свет...
* * * У вогкай цяшыні...
* * * Вільготнай душнай ноччу цяжка спаць...
* * * Позняй ветранай ноччу...
Тваё аблічча
Песня
* * * Піск, гоман, скокі, вогнішча ўначы...
* * * Не ўсе ў разлуцы - у журбе, бы ў труне...
* * * Узяўшы рукі твае, датыкацца губамі запясцяў...
* * * Няўлоўна змыкаліся захад з усходам; плялася...
* * * Снег коле павекі - адліжны: ільдісты і рэдкі...
* * * Наймільшая з дзяўчат...
* * * Вецер вакол мяне...
* * * Як цяжка спалучаць...
* * * Гэта вясна...
* * * Такая ноч, што салаўі - крычаць...
Анёлы
* * * ...вечар без цябе...
* * * Анёл, у лёце над зямлёю...
* * * У хваляў сваё жыццё...
* * * Бязмоўны вечар. Жоўты далягляд...
* * * Зямля, дзе мяжуюць глыжы і будылле...
* * * Ліпнёвы поўдзень збіў над вербамі...
* * * А ты мне паклаў на плячо галаву...
* * *
Стосам блытаных ліній,
Быццам ніці з асновы, —
Залатое на сінім
Голле ў вечар вясновы.
І ў дрыготкіх глыбінях
Шэрых воч тваіх — тое:
Залатое на сінім.
Залатое на сінім. Залатое…
* * *
Не кідай, будзь са мной,
жыві, пачуцце-нежыць:
Хацець — што не маё,
кахаць — што не належыць:
Вусоў дзяціны пух, валос закрут цяжкі
І дырыжорскі рух дзявочае рукі.
* * *
Неба лікуе,
пацямнелі брады;
Чайкі святкуюць
вызваленне вады.
І на шклёным балконе,
дзе пануе пыльныя цьма,
Для інжыра ў вазоне
скончылася зіма.
* * *
Сатлелі травы нашага юнацтва,
I кветкам ад марозаў не падняцца.
Ды адчуванне дзіўнае палёгкі:
Жыві, далёкі.
* * *
Першая кропля па выпуклым шкле
Рассыпалася на злёце.
Як хлопец у цельніку — клён у святле
Машыны на развароце.
Рэзкія плямы паўзверх зямлі
Разбіты ліхтар кідае...
Хто яго ведае — дзе, калі
Аднойчы тое згадаю?
* * *
Дзень паўпрылёг на горад і раку
Празрыс тым, цёплым,
быццам летнім, целам.
Павольна падаўшы, не шамацела
Лісціна, абмінаючы руку.
I на ваду, схіліўшыся, з маста
Дзівіўся нехта — хворы ці то п'яны...
Згасаў палын, разліты ў донцы шклянак
Вачэй пад колер мокрага ліста.
* * *
Сцежкаю да прыпынку
Праз зарослы язмінам двор
Хлопец нясе дзяўчынку...
I думае — што да зор.
Лёгка, нібы націнку,
Праз хвіліны — як праз гады,
Хлопец узняў дзяўчынку.
I думае — назаўжды...
* * *
Дымам на веі — клеіцца стома.
Чуць, як гаворыць з ветрам салома.
3 ветрам — салома, з кроплямі — голле,
3 сэрцам нявольным — вольная воля.
— Йдзі сюды, сэрца, — дам табе крылы:
Лётай, кружыся, дзе табе міла.
Будзе халодна, будзе й галодна,
Але ж затое — шчасна, свабодна!
— Позна мне, цяжка, — сэрца казала. —
Чорнае лоззе вены працяла.
Чорнае лоззе, мокрае лісце —
Не адарвацца. Вось бы калісьці...
* * *
Ноч пяе дыханнем тваім.
Я яго чую — і ноч пяе.
Ноч пяе золатам кончыкаў вей.
Я іх бачу — і ноч пяе.
Ноч пяе дакрананнем рукі,
Далонню ў далоні, крокам у крок.
Паветра згушчаецца — не ўдыхнуць,
I з сэрца капае цёплы сок.
* * *
Ліпнёвы надвячорак прыкідваецца днём.
Няма куды спяшацца.
Ўсе дома. Маскі здзеты.
Каханы хлопчык мой, нібыта кацянё.
Аблізвае вяршкі з малочнага пакета.
* * *
Вечар пахне лісцём і пылам.
Котка злезла з акна пад'езда,
Валюхаючыся, пайшла.
Душна, быццам між сценак вазы:
Атачае дамы, здаецца,
Тонкі пласт залатога шкла.
* * *
У любой цеплыні
на хвіліну здарыцца змрочна,
Цверазеўшы, спіной адчуць
пад шпалерамі — мур.
Маленькі лемур, у цябе вялізныя вочы;
Прыпадз і да маіх грудзей, маленькі лемур.
Плён
Мята, мята пры балоце,
Рута пры рацэ.
Як пук жыта — жмут мелодый
Пры адной руцэ
Прыхінёны; а другая —
Жоўтае, як звон,
Сэрца спелае трымае;
Белы мёд з яго сцякае
Проста на далонь.
